Τατουάζ: Πώς επηρεάζουν το ανοσοποιητικό μας σύστημα;

Σήμερα, όλο και περισσότεροι άνθρωποι αποκτούν τατουάζ. Ωστόσο, εκτός των μελετών περί των κινδύνων καρκίνου ή μόλυνσης, λίγες έχουν επικεντρωθεί στη βιολογική επίδρασή τους στον άνθρωπο.

Η δερματοστιξία δημιουργεί μία μόνιμη «ζωγραφιά» στο δέρμα, εισάγοντας μελάνι με βελόνα και μικροσκοπικά τρυπήματα στο ανώτατο στρώμα του δέρματος.

Το ανθρώπινο σώμα «ερμηνεύει» ένα νέο τατουάζ ως μία πληγή και ανταποκρίνεται αναλόγως:Οι ενδογενείς ανοσοαποκρίσειςπεριλαμβάνουν αντιδράσεις σε ένα ξένο υλικό. Έτσι, όταν κάποιος «χτυπάει» τατουάζ, αναγκάζει το ανοσοποιητικό του σύστημα να «στείλει» τα λευκά αιμοσφαίρια να καταπολεμήσει τους «εισβολείς», για να προστατεύσουν το σώμα από τη μόλυνση.

Το σώμα ενεργοποιεί επίσης, αυτό που οι ανοσιολόγοι ονομάζουν «προσαρμοστικές απαντήσεις». Ουσιαστικά, οι πρωτεΐνες του αίματος προσπαθούν να καταπολεμήσουν και να απενεργοποιήσουν τους συγκεκριμένους «εισβολείς», τους οποίους αναγνωρίζουν ως πρόβλημα.

Άρα, οι συγκεκριμένες πρωτεΐνες -που χωρίζονται σε αρκετές κατηγορίες (σ.σ. τα λεγόμενα αντισώματα ή ανοσοσφαιρίνες) και ρέουν με την κυκλοφορία του αίματος- είναι έτοιμες να ανταποκριθούν άμεσα σε περίπτωση που εμφανιστεί κάποιος άλλος «εισβολέας».

Είναι έτοιμες δηλαδή για μία ανοσολογική «απάντηση» την επόμενη φορά. Αυτή η προσαρμοστική ικανότητα του ανοσοποιητικού συστήματος σημαίνει πως οι ανοσοσφαιρίνες μπορούν να μετρηθούν στο σάλιο, κάτι που ουσιαστικά σημαίνει ότι μπορούμε να «χαρτογραφήσουμε» την αντίδραση του ανθρώπινου οργανισμού στα τατουάζ.

Στην Αμερικανική Σαμόα, ένας δημοσιογράφος του CNNi μαζί με την ανθρωπολόγο Michaela Howells, οι οποίοι έχουν μελετήσει την Τέχνη του τατουάζ, πραγματοποίησαν μία μελέτη με τη βοήθεια ειδικών και αποκάλυψαν τα… αναπάντεχα, θα έλεγε κανείς, ευρήματά της.

Κατά τη μελέτη τους, συνέλλεξαν σάλιο από 25 άτομα στην αρχή και στο τέλος κάθε συνεδρίας. Έπειτα μέτρησαν το βάρος, το ύψος και την πυκνότητα του λίπους.

Συγκρίνοντας τα δείγματα, οι μελετητές έφτασαν στο συμπέρασμα ότι η ανοσοσφαιρίνη Α παραμένει υψηλότερη στην κυκλοφορία του αίματος, ακόμα και μετά την επούλωση της πληγής.

Επιπλέον, όσοι έχουν περάσει περισσότερο χρόνο με τη βελόνα, παρήγαγαν περισσότερη ανοσοσφαιρίνη Α, υποδηλώνοντας έτσι μία ενισχυμένη ανοσολογική απάντηση στη «λήψη» ενός νέου τατουάζ, σε σύγκριση με εκείνους που είχαν λιγότερα ή και καθόλου τατουάζ.